Podatność na Zranienie, a Samounieważnienie

Uważa, że wszystko, co ją spotyka jest absolutnie niesprawiedliwe, a ona sama wrażliwa i niezdolna do kontrolowania się, albo że jest zła i zasługuje na wszystko co najgorsze, że to jej wina, że nie udaje jej się w życiu, a przecież powinno, bo to takie łatwe. W DBT dąży się do tego, by zintegrować te przeciwstawne bieguny. Pacjentka ma dbać o siebie, traktować się z wyrozumiałością, jednocześnie uparcie, nawet malutkimi kroczkami, dążyć do zmiany.

 Nieuniknione Kryzysy, a Powstrzymywana Żałoba

W jednym momencie osoba jest podatna na zranienie przez kryzysy, a za chwilę robi wszystko, by uciec od nieprzyjemnych emocji. Zwykle są to zachowania impulsywne, które tylko pogarszają jej sytuację (narkotyki, alkohol, przypadkowy seks, zakupy, jedzenie, hazard, zerwanie relacji, przerwanie edukacji, odejście z miejsca pracy). W końcu całkowicie traci nad tym kontrolę. W DBT osoba uczy się, jak przetrwać kryzys, żałobę w sposób adaptacyjny, jak zaakceptować ciężar straty, wyjść z żałoby i zbudować satysfakcjonujące życie adekwatne do rzeczywistych możliwości.

    Aktywna Bierność, a Pozorna Kompetencja
Często czuje się kompletnie bezradna i przerażona swoją zależnością od otoczenia, z drugiej strony, kiedy jest w dobrym nastroju radzi sobie bardzo dobrze. Wstydzi się swojej zależności, dlatego nie potrafi prosić o pomoc i ma wrażenie, że potrafi sobie sama poradzić, tylko brakuje jej motywacji.
W DBT synteza tych przeciwieństw, polega na uznaniu, że można być kompetentnym, a jednak potrzebować pomocy, że mimo wewnętrznych trudności potrzebna jest aktywna praca nad zmianą, przy jednoczesnej cierpliwości dla samej siebie.

Linehan M. M. (2007). Zaburzenie Osobowości z Pogranicza. (s.73- 92) Kraków: WUJ